Ikea…

Vorige week was het zover. Ik ‘moest’ naar de Ikea.

Om een keukenwerkblad te bestellen.  Keuken hadden we al, werkblad nog niet…Want na veel rondgeneus  kwam ik tot de conclusie dat prijs kwaliteit voor keukens bij Ikea niet slecht is. En binnen ons budget.

Ikea. Voor sommigen een paradijs, voor anderen de hell. 

Als extreem gevoelig persoontje hoor ik bij de ‘anderen’. Te veel straling, te veel prikkels en te veel mensen.

Op naar de hell dus…

De keukenplanners bij Ikea zijn drukbezocht. Dus goed voorbereid stond ik in het rijtje aan de deur voor openingstijd.  Met slechts 1 doel, zo snel mogelijk binnen, en ook zo snel mogelijk weer buiten te zijn. 

Samen met velen anderen met diezelfde strategie. Je ziet het al voor je. Een 10tal stellen, moeders&dochters, vaders&zonen, gewapend met plannen en offertes, zo kort mogelijk tegen het poortje geprakt opdat er zeker niemand kan voorkruipen. En hoe korter bij 10u, hoe meer de spanning stijgt in het clubje keukenspurters. Want dat blijken het inderdaad… Zodra het poortje van de Ikea open gaat spurten de spurters zich een weg tussen alle meubels. Al snelwandelend, zigzaggend, shortcuttend op weg naar de keukenafdeling.

Om daar 90 seconden later in een nieuw rijtje te staan, zij het in licht gewijzigde volgorde…. Als sporadische bezoeker heb ik inderdaad enkele plaatsen verloren van de doorwinterde Ikeaklant. De essentiële shortcuts had ik gemist :-(.

‘Een kleine 2 uurtjes wachttijd’ zei de vriendelijke dame in geel en blauw. Want vriendelijk zijn ze echt wel, de mensen bij Ikea.

Dus probeerde ik er het beste van te maken terwijl ik de eerste effecten van de straling begon te voelen. Duizelig, lichte druk in het hoofd, het hele lijf dat als het ware zoemt…

Dus kocht ik alvast wat dingen die ik nog nodig had. Het hoofd voelt steeds drukkender. 

En dronk een kopje koffie zo ver mogelijk in een hoekje. De duizeligheid neemt toe. 

Ik wandel nog wat rond. En geraak wat verloren in de veelheid van alles.  

Ik dwaalde door de markthal toen het verlossende telefoontje van de keukenafdeling kwam. Het was mijn beurt. 

Tegen die tijd ben ik zo gedesoriënteerd dat ik een vriendelijke dame even moet vragen waar ik ben. En hoe ik bij de keukens kom. Om daar met barstend hoofd, zoemend en zinderend te landen bij Rica van buro 4.

Gelukkig had ik alles goed voorbereid thuis en is Rica een wonder in efficiëntie. Zodat het werkblad in no-time besteld was. 

Dik 2 uur later stap ik uitgeteld in de auto en tuf naar huis. Om daar mijn ‘noodprocedure bij overprikkeling’ te starten. Douchen (inclusief haren wassen, dat is echt essentieel), nieuwe kledij, veel water, fixe aardende en reinigende meditatie… en we zijn weer mens….

Als iemand nog een wondermiddeltje kent om te overleven in de jungle van een grootwarenhuis, dan hoor ik dat heeeel graag ;-).

Astrid 

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *